Het is donderdagochtend en vroeg. Net 8:00 u en het is al druk in de aankomsthal op Schiphol waar ik mijn zus Korina over enkele minuten door de deuren zal zien komen. Het is al bijna weer een jaar geleden dat we elkaar konden knuffelen. Een roerig jaar waarin er veel voor mij is veranderd. Ik ga inmiddels als single door het leven. De vakantie is vorig jaar besteed aan klussen in huis en tuin. Dit jaar ga ik wel Op Pad. En door een bijzondere planfout in mijn werkagenda vallen mijn voorjaarsvakantie (met mijn zus), en zomervakantie (alleen), bijna samen.

Korina legt haar bagage in de auto en we stappen in en rijden richting Zuid-Oosten op weg naar het Groothertogdom Luxemburg. 2 niet te tillen rugzakken achterin de auto waar ons hele hebben en houden in past voor de komende 11 dagen. We gaan de Mullerthal Trail lopen. Voor mij een mooie pre-hike om te oefenen voor de zomervakantie over 3 weken.

Na een kleine 400 km door Nederland en Belgie rijden we door het glooiende Luxemburg en stopt se reis in Medernach.

Stipt 14:30 staan we naast de auto op de parking bij de sporthal alle laatste dingetjes erin te proppen. Hijsen het gevaarte op onze ruggen. Ik kijk nog eens wijs op de kaart en zeg “die kant op”. Na een paar honderd meter toch die twijfel maar Korina ziet alras de white blaze met de rode M en een pijl. Inderdaad, die kant op. Al snel stijgt de weg flink en de eerste zweetdruppels verschijnen. Het is 20 graden en de zon schijnt aan de strakblauwe hemel. We lopen het dorp uit lang de weg die best nog druk is. Trekkers, auto’s alles raast voorbij en ineens bedenk ik mij dat de yoghurt met frambozen nog in de koeltas staat. Kort crisis overleg maar het besluit valt snel. 11 dagen met temperaturen oplopend naar 28 graden betekend een groeispurt voor de yoghurt en misschien wel een voorgoed verpest interieur van mijn Forester.

We lopen de 400 m weer terug, ik drink de yoghurt op, beter dan in beker op de rug, en we vertrekken voor de tweede keer.

De trail loopt al snel het bos in waar het aangenaam koel is. We besluiten naar de camping in het midden van de extra lus A te lopen. Iets van 6 km want Korina heeft net een transatlantische vlucht achter de kiezen met amper slaap. Het is ook al laat op de dag en het doel is genieten.

Bij een kruising met een lindeboompje en een oud kruis (blijkt een al eeuwenoude kruising te zijn en het kruis staat er ook al zo lang) pakken we een rustpauze. Aan de rand van de intens droge en harde akker, er is nog steeds een neerslag tekort, eten we wat snackjes. We hebben dan net 6 km gelopen en als ik op de kaart kijk is de camping nog maar 1 km verderop. Met frisse benen bedwingen we de laatste heuvel langs de weg waar hard gereden wordt. In de diepte zien we een prachtig pad door het bos lopen. Helaas niet meer voor ons want bij de volgende bocht is daar de schattige camping Auf der Kengert.

Er is plek op een prachtig grasveld met twee overdekte picknicktafels.

Met 7,5 km in de benen in een sterk geaccidenteerd terrein met 209 hoogte meters bouwen we in een luizentempo ons campement, ontdekken we dat we niets cruciaals zijn vergeten en koken ons eerste vriesdroogdiner. Korina Risotto en ik Dahl. We bekijken de route en maken een plan. Morgen nog een rustige dag om erin te komen.

Na een hete pot thee een een warme douche stappen we 20:30 uitgeteld in ons bedje.

Wat ligt dat toch weer comfi onder mijn quilt. Nog even schrijven en lezen en dan de oogjes dicht.

Morgen is er weer een dag en de weersvoorspelling is prachtig.