Heerlijk geslapen en om 6:00 wakker door het zachte gestommel en de koeiebellen rondom de hut. Mooie wekker want de zoutsteen hangt recht onder het raam en door het slikken van de koe klinkelt de bel continue. Net een windgong.

Het ontbijt is wat karig en ik ben benieuwd wanneer ik honger zal krijgen.

Het opstarten duurt lang. Ik neem de tijd om zorgvuldig in te pakken en mijn eten voor onderweg in de buurt te stoppen. Normaal is dit in de tent mijn avond ritueel maar door gister en de hutindrukken ben ik toch wat van slag. Ik bestudeer nog even rustig de kaart en ben wis van mijn plan.

8:30 ga ik op pad. Ik krijg van de hutwaardin nog het dringende advies mijn route aan te passen omdat ik gisteren een slechte dag had. Zij kent me echter niet. Het waren gewoon de emoties die eruit kwamen door de vermoeidheid. Ik twijfel kort maar besluit toch mijn eigen plan te kiezen. Ze zei nog dat de route niet aangegeven was en ik het moeilijk zou krijgen en mss gered moest worden…

Ik besluit toch door te zetten en de route is idd even wennen. Zoals altijd moet ik het terrein continue scannen en als je goed kijkt zie je de paden maar dan moet je goed kijken. Amper stenenmannetjes/ cairns en al helemaal geen verfstippen. Ik ga voor mooi weer en goed zicht en heb mijn gps track meelopen. Ik check regelmatig en raak een aantal keren van de trail maar wordt steeds beter in het herkennen. Ik koers steeds een eind vooruit en het gaat voortreffelijk.

Na 1 uur heb ik zin in mijn second breakfast. Het lijkt alsof in AT modus kom. Ik ga denken in het engels en spreek mezelf ook in het engels toe. Het ontbijt met chocolademelk en minced beefstew smaakt goed. Water is schaars dus ik ben nog wat zuinigjes. Wie weet hoe deze dag gaat lopen.

Als ik weerop pad ga blijkt de eerste bron die ik tegenkom slechts een trickle. Als ik hier 1 liter wil opvangen ben ik een uur verder. Na 4 uur lopen tracteer ik mezelf op een lange pauze op een rots in de schaduw. Chill een beetje en snack nog wat. Ik vertrek zodra de zon zover is gedraaid dat ik niet meer in de schaduw zit.

Eerste sneeuwveld

Hierna begint echter het vervelende stuk. Ondanks de gps die meeloopt loop ik 1,5 u lang in een rondje. Gps lijkt te storen. Ik loop in een open rotslandschap maar mss zit er ijzer in wat storing oplevert. Als k eindelijk weer op de trail ben baal ik van het tijdsverlies. Even later gebeurt hetzelfde nu minder lang maar wederom off track. Je kunt ook niet recht op de trail afkoersen want er zitten allemaal diepe spleten tussen. Ik moet steeds omlopen.

Uiteindelijk loop ik weer op route maar mijn telefoonbatterij loopt rap leeg. Ik wil de powerbank nog niet gebruiken dus zet de track op mijn Garmin Fenix horloge. Dat loopt beter. Ik moet echter blijven opletten. En tegelijk op horloge track checken en lopen gaat niet samen dus regelmatig tuimel ik om. De scheenbenen al op en de knie al dik. Tja, mooier wordt ik er niet op maar alles zal helen.

Door het tijdsverlies en de oplopende warmte gaat het ook al hard met de watervoorraad. Ik snack vandaag wel goed dus honger heb ik nog niet maar 3 liter water is niet genoeg voor de lange dagen die ik maak en water is schaars. Ik besluit op rantsoen te gaan. Echter als ik dan mijn hartkeks eet of het gedroogde fruit krijg ik gelijk een droge mond. Tja sappig appeltje zit niet in mijn rugzak.

Zo struikel ik letterlijk de dag door. En de klap op de vuurpijl is dat ik 400 meter voor de hut zo uit het niets struikel en vooroverval en de val probeer te breken echter precies bij mijn hoofd ligt een enorm scherpe rots en met een misselijkmakende klap val ik met mijn hoofd op die rand. Ik lig ook vast en kan geen kant op. Een pole kan ik losmaken en met die hand de rugzak buckles. Ik lig nog steeds met mijn hoofd op de steen en het doet goed zeer. Ik probeer me uit de rugzak te draaien en dat lukt. Ik leg mijn hand op de zere plek en blijf even zo liggen op wat komen gaat maar ik wordt niet raar of draaierig of anderszins vreemder dan ik al ben. Voorzichtig bekijk ik mijn hand en schrik toch, helemaal onder het bloed. Ik sta voorzichtig op maar het bloed loopt al over mijn wenkbrauw en drupt gestaag op het gras. De steen en het gras ervoor zijn ook al rood. Snel pak ik mijn niet zo frisse zweetlap en druk hem tegen mijn hoofd. Ik probeer mijn gezicht wat schoon te poetsen en besluit het doekje met mijn, jawel, witte cap stevig op zijn plek te drukken. Het is wel alternatieve zorg maar dit is wat het is.

Vlotjes loop ik verder zonder kleerscheuren naar de hut en wanneer ik om 18:30 arriveer heb ik wederom het geluk dat er een bed leeg is. Met een coldpack en twee blikjes cola wordt de wond bestreden. En vlak voor het eten inspecteer ik de wond. Niets te zien in de schemerige wc. Behalve dat mijn hele haar vol geronnen bloed zit . Ik besluit mijn pet maar op te houden.

Het diner is wederom goed. Soort paella vooraf en gehaktballen met doppers en worteltjes erna. Het toetje is hemels. Nallenia of zoiets. Soort gecondenseerde melk met vanille en een koekje. Helaas is er niets over.

Na het eten poets ik mijn hoofd schoon. Dat duurt eventjes. Mijn haar zit onder het bloed en er is alleen maat een koude douche. Ik poets met de zweetlap alles eruit zogoed het wil en spring dat toch nog even onder de douche. Mijn haar laat ik voor wat het is maar mijn zoute en verbrande huid vindt een koude douche heerlijk.

Na afloop zit het hele hutgezelschap op de rand van de rotsen te kijken naar de prachtige zonsondergang. We zitten boven de wolken verderop in het dal en de zon zakt langzaam onder de hoge wolken uit. De lage wolken zijn van boven verlicht en de hoge wolken van onderen. Wat een schouwspel.

Moe maar voldaan kruip ik 22:30 in mijn nestje. Mijn hoofdwond doet zeer en eigenlijk mijn knieeen ook wel. Heb wel weer geluk gehad. Had wel erger kunnen aflopen.