Jammerlijk mislukt dat vroege opstaan. Na een beroerde nacht met zeer pijnlijke huid en veel windgeklapper kon ik er niet uitkomen om 6:40. Ik probeer te bedenken hoe ik dit vandaag zal aanpakken want een longsleeve is veel te warm waarschijnlijk maar zal wel moeten. Heeft ook geen UVprotectie dus of het echt wel zin heeft weet ik niet. Mijn handdoek over de schouders is ook een optie, die is dun en dan mijn trailmouwen om de armen. Ik hoop vooral dat ik er niet ziek van wordt. 7:30 stap ik dan eindelijk uit de tent. Eerst maar eens rustig ontbijten.

Als ik om me heen kijk is de lucht grijs boven me en zwart in de verte, het komt naar me toe. Achter me in het oosten ziet het er wel opener uit. Er komt regen en ws ook onweer. Geen zon dus en dat komt mij goed uit. Lekkere koele regen vind ik ook niet erg. Ik besluit direct de tent droog in te pakken en mijn ontbijtje in de shelter te maken. Droog en uit de harde wind. Die koelt zelfs af zodat ik zelfs nog een jas aan moet doen, auw!

Na hardkeks met knijpkaas en een grote sloot thee pak ik rustig alles in. Ineens hoor ik wat bij de rotsen en zie ik een grote familie berggeiten met wel 5 jonkies. Echte kleintjes nog. Heel stil blijf ik kijken en dan komt Antonio om de hoek en springen ze weg. Hij staat achter de heuvel met zijn tent en met handen en voeten begrijp ik dat hij het weekend hier blijft. Hij wijst naar de lucht en om zich heen. Genieten van dit alles maak ik ervan. Ik wijs de richting van de trail, die kant ga ik op, Vegabaño zegt hij en ik knik en we schudden elkaar nog de hand. Als ik hem even later met zijn waterfles langs zie lopen is het net een afgetrainde marathon loper. Pezig gespierd en met soepele tred. Geen trailrunners maar stevige doch soepele bergschoenen. Hij oogt eind 60 maar is nog superfit. Ik ook, dus hijs ik het lijk weer op mijn rug en bijt op mijn tanden als de schouderbanden langs mijn armen schuren. Het is 9:00 u, de hoogste tijd om te gaan.

De trail begint vlak met hier en daar wat klimklauterwerk maar allemaal goed te doen. Langzaam komt er toch stijging in het rotslandschap en ik huf en puf al flink. Rustige pas aanhouden is het beste en nog mooier als ik door mijn neus kan ademen. Dat tempo kan ik het het langst volhouden. Bovenaan de berg komt daar ineens de afdaling. Ruw en steil langs eerst nog een goed begaanbaar gravel/ zand pad. Echter gaat het ook einden langs een puinhelling. Zacht schuivend zand met klein grind. Erg uitkijken dus. Als ik om me heen wil kijken moet ik stilstaan. Gisteren ben ik niet gevallen en dat wil ik vandaag ook zo houden. Steady pace dus. En ineens is daar een bank.

Zomaar in de schaduw en met uitzicht. Ik plof neer en moet zelfs een jasje aan zou frisjes is het door de wind. Ik eet mijn buikje rond aan gedroogde noten en bonen en een flinke teug electrolyten. Mijn plas blijft donkergeel dus ik moet beter drinken onderweg.

Wanneer ik weer op pad ga is daar ineens de zo gevreesde puinhelling. Hij lijkt niet zo lang maar ik ben erg behoedzaam. Mijn rugzak is nu zo aan het begin van de dag nog topzwaar dus een misstap en twist en dan lig ik of erger, glij ik de heuvel af. Het duurt eindeloos eer ik het stuk voorbij ben en zelfs erna zijn er nog slechte stukken. Dit vindt ik niet leuk. Het vooruitzicht is echter beter.

Ik weet dat ik strak bij gras uitkom want ik heb het in de verte al gezien. Ook het bos wat erna komt kan ik al zien en ik verlang naar het groen en de koelte van de bomen. Inmiddels is namelijk de zon gaan schijnen en van die initiële bui is niets werkelijkheid geworden. Hij is opgelost of is naar een ander dal gedreven. Boven mij is de lucht blauw met kleine wolkjes.

Na nog wat laatste gekrabbel en geschuif op het puin is daar dan het gras met een zandpad erdoorheen. Of ik daar nu blij van wordt weet ik nog niet. Het blijft schuiven want de afdaling gaat zo steil en het zand is meer erg fijn gesteente dus watching my step.

Ik heb inmiddels het bos in het vizier en het tempo gaat omhoog. Het pad voert nu door allerlei knie tot heuphoge bossages. Mooie bloemen en het bos komt dichterbij. Ik heb al visioenen van ter aarde neerstorten in de eerste de beste schaduw die ik zie. Echter wat een telleurstelling. De eerste schaduw in het gras is volgepoept door koeien. De tweede schaduwplek bij een mooie platte steen is vergeven van de mieren. Uiteindelijk vindt ik een steen middenop de trail in de schaduw en aangezien het erg rustig is op de trail (heb, incl Antonio, vandaag maar 6 mannen gezien). Even voor het beeld. Ik ben tot nu toe de enige solohiker (op Antonio na nog niemand alleen zien lopen) en dus ook de enige solo hikende vrouw en een van de weinigen die met volle bepakking loopt (lees, ook kan kamperen). Iedereen die ik met volle bepakking zie vraag ik en ze lopen allemaal maar 3-5 dagen. Diegenen die wel de hele trail doen doen dat in groepen en slapen altijd in de vooruit geboekte hutten. Wat ik doe is dus best wel uniek. Ik had verwacht dat ik meer mensen tegen zou komen als ik.

Ik blijf wel een uur op de steen midden op de trail zitten. Het bos is prachtig er staan allerlei planten en struiken om me heen en verschillende bloemen. Vlinders komen en gaan en hommels vliegen zoemend af en aan en hoog in de bomen zingen de vogels. Wat een andere wereld is dit toch. Ik vindt de ruigte van de bergen prachtig met al die verre uitzichten maar zo in het bos omarmd te worden door het groen is ook een mooie dimensie. Het ruikt er naar hars en warme aarde en bloemen die ik niet ken. Eigenlijk doet het me wel een beetje aan die hete zomers vroeger op de camping denken. Toen we aan het einde van de dag de zinderende heide over fietsten en in de bossen van de Anserdennen weer in de koelte kwamen. Wat leuk om zo al mijmerend op een steen te zitten in de Spaanse Picos slechts 2,5 km nog naar de hut. Lekker om geen haast te hebben. Tempo volgt gevoel.

Als ik mijn weg vervolg gaat het niet zo snel meer. De trail voert langs de Rio Dobra waarvan ik verschillende zijtakken over moet steken. Het stromende water is een nieuwe sensatie in deze wereld van droge harde steen en waterschaarste. De trail daalt nog steeds steil en ik moet echt stenen hoppen. Nergens kun je echt doorlopen.

Bij een bruggetje onder het genot van watergeklater kan ik het niet laten en doe een powernap. 900 m van de hut. Wie doet me wat. De cola kan wel wachten.

De laatste paar honderd meter zijn zwaar, de zon brand en ik kan de hut zien liggen moet er echter met een hele omweg naartoe. Wederom bij koeien langs maar ze zien er erg vredig uit. Hulp is nabij dus ik durf wel.

Om 15:00 eindigt mijn dag bij Vegabaño want er is plek voor mij. Ik vraag me kort even af waarom ik de tent meesleep maar eerlijk, er is weinig plek waar je kunt kamperen want het is overal steil, steiler, steilst. Ook heb ik water nodig en dat is schaars. En eerlijk. Met deze inspanning is een hut ook fijn. Waarom dan de tent niet poste restante terug naar Llanes? Omdat ik nergens internet heb en dus niet zeker weet of er in iedere hut plek is. Twee als ik een track in 2-en wil delen zoals gisteren en vandaag dan kan ik nergens in slapen. Ik zal de kaart nog eens goed bestuderen.

Eenmaal aan het bier raak ik aan de praat met een spaanse man. Hij spreekt zeer gebrekkig engels maar we komen eruit. Vraagt honderduit over mijn dagen. Vindt het stoer dat ik als vrouw alleen de tocht doe. Zie je hier niet vaak. Hij wijst naar mijn verbrande arm en vraagt of ik zonnebrand heb. Ik laat mijn flesje zien en hij schudt zijn hoofd . Ik krijg zijn tube factor 50 en krijgt woorden met zijn vrouw. Ik kan er niet helemaal uit wijs worden maar hij eindigt met basta. Oké, ik lach vriendelijk naar hem en bedank hem nogmaals. Ververs inmiddels ook mijn verkoelende buff.

Ik krijg al trek want heb mijn lunch overgeslagen. Op aanraden van een spaans groepje bestel ik chorizo en blauwe kaas. Echt heerlijk maar krijg het niet op. Ik geef de rest aan een groepje nederlandse jongens die net aangekomen zijn en in return krijg ik een blikje fris. Goeie ruil.

Even later komen er 2 belgische jonge meiden aan mijn tafel zitten. Blijken we dezelfde route te lopen. Zij ook via het boekje van Floor. Ook met tent! De eerste die ik tegenkom. Ze beiden 25 jr en hiken veel maar dit is echt out of hun comfort zone. Ze zijn gestart in Fuenta Dei 5 dagen geleden en hebben het stuk met kettingen naar de Vega Andara omzeilt. Ze durfden het met de rugzak niet aan en die is ook nog eens 10 kg lichter. De omleiding heb ik helaas niet goed uitgevraagd want ze moesten weer verder. De hut was niet geboekt en er was geen plek meer voor hun. Wederom heb ik mazzel dus. Nu gaan ze ergens langs de rivier een plek zoeken uit het zicht. De parkranger kwam net al langs in zijn auto en het is hier 1035 m hoog dus ze knijpen hem wel een beetje. Blijkt dat sinds maart dit jaar de regels weer veranderd zijn. Ik heb nog niets anders kunnen vinden dan kamperen mag > 1600 m na sunset en tot sunrise. Een paar dagen geleden zei de hutwaardin alleen Bivak > 1800m. En nu hoor ik complete ban… Ik ga in Valdeon wel even navraag doen.

Tot het eten om 20:30 zit ik heerlijk op het terras in de schaduw te genieten van het prachtige uitzicht. Daar ben ik vandaan gekomen en ik vindt het ongelovelijk. Zo hoog en zo steil.

Het eten is overheerlijk en homemade. Wederom gezellige tafelgasten waarvan er maar 1 engels spreekt. Na het eten nog even over de kaart gebogen. Na iedere dag met moeilijke en technische stukken twijfel ik meer of ik het stuk naar andara hut wel moet doen. De hut schijnt erg cosy en rustig te zijn omdat veel mensen deze skippen. Ik kan doorsteken naar Sotres en daar op de camping staan. De volgende dag dan slackpackend terug naar de afslag en naar hut en terug naar Sotres. Ik zal me hier de komende dagen over beramen. Morgen ieg naar Posada de Valdeon en nadenken wat ik met al het eten ga doen nu ik steeds in de hut slaap.

Als ik mijn tanden aan het poetsen ben hoor ik de nederlanders praten over een slaapzak die al klaarligt daar waar zij slapen. Ik zeg dat ik best naar de overkant wil en verkas. Als ik er net in lig komen en 6 spanjaarden aan die als groep willen slapen. Er ontstaat verwarring en de hutwaard komt erbij. De nederlanders zijn met 5 en ik hoor dus aan de overkant. Ik kleed me weer aan doe alle spullen weer in de lakenzak en verkas weer. Dat gaat niet zo een twee drie want je slaapt op een vide waar je via een hele steile trap komt en dan langs een richeltje moet kruipen want staan kun je er niet. Ik stoot mijn hoofd aan het ruwe plafond en op de knieën lukt ook niet op het ruwe matras met al die wonden.

Als ik eenmaal lig komen de 5 nederlanders. Een leidse vriendengroep die het een hele ervaring vinden zo stijf op elkaar te slapen en het is ook zo warm en wat doe je dan als er een vreemde vrouw naast je ligt en het is te warm voor de slaapzak. We hebben er vreselijk veel lol om. Een wil bij het raampje voor het uitzicht maar het is al donker. Morgen staan ze om 6:30 op, dan is het ook nog donker. En nu heeft hij last van de wind maar van ons mag het raam niet dicht. Het duurt maar even of de eersten slapen al. Ze blazen, puffen, snurken dat het een lieve lust is. Hilarisch! Ik denk dat ik zo maar een dikke scheet laat. Welterusten.