Om 7:00 trilt de wekker van mijn horloge. Na een heerlijke nachtrust wordt ik wakker op mijn nieuwjaarsdag. 56 jr alweer, de tijd gaat zo ontzettend snel de laatste jaren. Ik voel me nog niet uitgerust na de lange reis en besluit nog lekker na te dommelen.
Om 8:00 uur ben ik genoeg wakker en stap uit bed. Ik pak zachtjes mijn nestje in om de anderen niet te storen. Die liggen nog in diepe rust.

Na een wasje en een plasje schuif ik aan de ontbijt tafel aan. De keuze is enorm. Een buffet in een luxe hotel is er niets bij. Inmiddels zijn ook de andere gasten wakker geworden en Jan en Helena komen zelfs al terug van een ochtend wandeling. Buiten hangt er een mooie mistbank boven het water. De lucht is blauw met hier en daar een wolk. Tijdens het ontbijt bespreken we onze plannen. Leuk om te horen dat we allemaal zo anders zijn en andere uitdagingen zoeken in deze bergen. Wanneer ik om mijn horloge kijk zie ik dat het al 9:00 u is geweest. Tijd om in actie te komen want er staan wel 23 km op de planning. We nemen afscheid van elkaar en ik check uit. Moet nog wel even het biertje van €15 afrekenen! Oef, dat doen ik niet nog een keer. De hut is verder super de luxe. Echt een plek waar ik nog wel weer naar terug wil. Overal ook prachtig uitzicht op het Gjendemeer en de omliggende bergen.

Bij Suby aangekomen kleed ik me snel om in iets warmere kleding. De ingewaxte G1000 broek van Fjällraven is winddicht en licht waterafstotend. Ik besluit een T-shirt met daarover het feloranje longsleeve runningshirt van de Amelander Adventure Run van vorig jaar eroveraan te doen. Ik voel me goed, sterk en vrolijk en oranje past daar mooi bij. Blending in de herfstkleuren en een Adventure is het ook. De rugzak weegt ook deze keer best veel. Winter gear is gewoon niet licht. Ik voer nog een lichte strijd om alles erin te krijgen. Gelukkig voel ik me sterk en na mijn snelste 21 km trailrun vorige week weet ik dat ook mijn lijf en leden in puike staat zijn.
De 22 kg rugzak wordt vanzelf lichter als ik de komende dagen de 6 kilo eten op eet tenminste. En er zit wat extra’s in voor het feestje op de berg vanavond…

Vlak voor 10:00 u ben ik zover, nog even stoeien met de parkeer automaat waarbij het onduidelijk is of ik nu geregistreerd ben dus voer ik het nogmaals in met het zelfde resultaat. Voor de zekerheid maar even fotootjes maken van het geheel want stel je voor dat ze 2 keer gaan afschrijven.

Even over 10:00 u ga ik op pad. Het stuk naar de hoofdweg gaat al over een leuke trail en ik stap direct in diepe modderpoelen en glij van wiebelende stenen. Ik maan mezelf tot rust en laat het ritme langzaam komen. Trek de rugzak nog wat strakker rond mijn lijf en probeer te bedenken waarom hij weer zo zwaar is. Toch maar eens kritisch kijken wat ik deze keer echt niet gebruik.

Ik ben inmiddels zo vaak in dit gebied geweest dat ik precies weet waar ik ben. Toch beleef ik het weer als was het mijn eerste keer. Dat is iets waar ik wel goed in ben. Me opnieuw verwonderen over al deze natuurpracht en het ritme van de seizoenen wat ieder jaar opnieuw die enorme felle herfstkleuren tot stand brengt.


De eerste 7 km langs de weg is op deze manier geen straf en langzaam komen de bekende dalen dichterbij.





Ik loop voorbij het meertje Nedre-Leirungen waarin de bergen schitterend weerspiegeld worden. Het is windstil en de lucht op een paar wolkjes na blauw. Dan verschijnt de parking bij Knutshøe. Ik ben inmiddels 6 km onderweg en zin in wat lekkers. De banaan rn cliffbars met pindakaas zijn een mooie combinatie en vol calorieën. Ik ga zitten op de houten rand en geniet van het uitzicht. Dan belt Jelle voor mijn verjaardag en voor ik het in de gaten heb zit ik al bijna een uur stil en krijg het een beetje koud. Het is 12:00 uur geweest en nog 14 km te gaan.




De route gaat nu echt beginnen en duikt eerst flink naar beneden naar de rivierdelta. Het vlakke pad door het natte gebied is gelukkig droog en ik doorkruis het vrij vlot. Eenmaal de brug over begint het stijgen. Ik kom Kjeld en Saqib tegen. Twee mannen van mijn leeftijd waar ik een poos mee praat. Kjeld loopt hier vaak met zijn gezin. Kamperen in Leirungsdalen is zijn favoriet omdat je helemaal op jezelf bent aangewezen. Geen signaal en ruwe natuur. Hij vindt mijn plan impressive en bevraagd me flink over mijn voorbereiding en krijg zijn goedkeuring. Moet lachen om mijn energie. Als ik vertel over mijn gewicht in de tas en dat daar ook mijn verjaardagsspullen inzitten krijg ik als kadootje een grote zak chocola. Wat een ontzettend leuke ontmoeting. Na 30 minuten ga ik verder want anders haal ik het niet voor het donker.





Ik stijg rustig aan verder en kom vele beekjes tegen waar ik makkelijk via stapstenen doorheen kan. Er zijn ook een paar grotere bij waar toch diepe kuilen zitten en de stapstenen net te ver onder water liggen of met een gladde laag algen. Voorzichtig voelend met de poles of de stenen vastliggen kom ik steeds weer aan de overkant. Mijn Hanwag Lhasa’s zijn goed ingevet en kunnen dit hebben. Langzaam komt Leirungsdalen dichterbij.








Wanneer ik vol zicht heb op de gletsjer in de verte aan mijn rechterkant en een prachtig uitzicht over Valdresflye aan mijn linkerkant besluit ik dat het tijd is voor een langere pauze. De lucht is inmiddels helemaal dichtgetrokken maar het is nog steeds droog en gelukkig windstil en niet koud. Ik eet mijn broodje en geniet van de warme thee uit de thermos. Smikkel van de nootjes en de energyrepen. Ik ben er klaar voor. Nog 8 km te gaan.
Verderop in het dal komt langzaam de bewolking lager te hangen. Na een half uurtje lopen voel ik het wat vochtig worden en begint het wat te miezeren. Ik weet hoe nat je daar van kunt worden en eenmaal koud droogt dat ook niet op. Ik besluit de poncho aan te doen maar dat lukt niet met de rugzak om. Dan eerst maar om de rugzak heen vouwen en vervolgens de rugzak op de rug en de poncho over mijn hoofd. Ik kan mezelf niet op de foto zetten maar stel me voor dat ik eruit zie als een wandelend rotsblok. Ik voel me enorm maar blijf lekker droog en luchtig. In harde wind weet ik uit ervaring is dit geen goede optie want dan regent de broek alsnog nat.

Het terrein begint ook lastiger te worden want ik ben de wetlands genaderd. Hier is de trail niet meer zichtbaar en aangezien ik een standaard deviatie naar links heb moet ik ook steeds terug naar de koers. Mijn Garmin heb ik aan staan en die geeft signaal als ik te ver afwijk. Hier is ervaring van eerdere jaren niet toereikend. Er zal een drogere route zijn maar ik kan hem niet vinden dus loop ik gewoon recht op mijn doel af dwars door de zompigheid. Ik kom bij de morene richel rechts van de Leirungsbreen. De gletsjer is inmiddels ondanks de lage bewolking goed te zien. Ik besluit er niet naar toe te gaan vanwege het weer. Het wordt al schemerig en ik ben er nog niet. Na de klim over de morenen volgt nog een vlak stuk en dan pas de afdaling naar het meer. Ik kies de route over de laagste rim. Zo nu en dan lijk ik stenenmannetjes te zien maar als ik ze volg kom ik meer en meer bij de gletsjer uit. Een soort onzichtbare kracht die mij naar links trekt. En dan ineens zie ik zelfs het gletsjer meer en de afkalvende rand. Ik sta inmiddels op een vrij steile puinhelling maar wil toch even genieten van dit uitzicht. De laatste keer dat ik haar zag was er een enorme grot zichtbaar in de tong die inmiddels dus helemaal ingestort is. Hier is de opwarming van de aarde goed zichtbaar.

Ik klim verder en loop bewust erg naar rechts. De plek aan het meer waar ik wil staan is ook helemaal aan de rechterkant. Het tempo is er aardig uit en ik ben moe. Verlang naar mijn tent en de warmte.



Als ik bij het water aankom kies ik een mooi vlak stukje op het zand uit en in 15 min lig ik op mijn matje in de tent. Droge kleding aan doet wonderen (want nat van zweet) en even plat liggen is heerlijk. Het is 19:00 uur en ben met alle lange pauzes erbij toch 9 u onderweg geweest voor 22 km en 866 hoogte meters.
Ik zet de wekker en doe en tukje maar om 21:00 ineens heb ik ineens bereik en komen er al bliepend appjes binnen. Dat is grappig. Iets met minder bewolking of zo. Ik zie door het tentdoek dat er buiten een lichtje schijnt. En dat kan alleen de maan zijn.

Ik kook wat water voor eten en koffie. Als verjaarsdagtoetje heb ik chocomouse.


Ik besluit nu het droog is en het maantje schijnt om toch mijn verjaardagsfeestje te houden. Mijn buik zit echter vol dus het blijft bij de versiering en een toost met mijn whiskey. Ik wens mezelf een gelukkig en liefdevol nieuwjaar en laat me de whiskey goed smaken.




Mijn vingers worden al koud en ik wil warm mijn nestje weer in. Tandjes poetsen, nog een blik op de sterren en de maan en de weerschijn in het meer en dan duik ik mijn warme nest in. En vallen de oogjes toe.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.