Om 9:00 u voel ik de eerste zonnestraaltjes kriebelen op mijn gezicht. Het is compleet stil in de hut. Ik voel me fris en uitgeslapen. De lucht is bijna helemaal blauw en als ik naar buiten stap is het -2 in de schaduw.

Ik kijk op mijn planning en vandaag is het echt een korte dag. 8 km naar Dryllin vannet. Of als het super gaat misschien wel 10 km extra naar Fondsbu. Ik heb er qua zwaarte “zwaar” achter gezet vanwege het klimmen, afdalen, de Vølo rivier oversteken en weer klimmen.

Als ik de kaart nog eens goed bekijk en daarna naar de berghelling achter de hut denk ik dat het kamperen wordt bij Dryllin Vannet.

Eerst maar eens lekker ontbijten en de hut netjes maken.

Om 11:00 maak ik een eind aan deze relaxte ochtend en stap ik naar buiten. Het zonnetje is lekker en de lucht fris. Zalig wandelweer.

De trail laat er geen gras over groeien want ik stijg direct flink. Ik moet denken aan een oud artikel in Op Pad. Daarin stond dat je als het in de bergen steil omhoog gaat, lees zoldertrap steil en dan ook grote stappen, dat je ongeveer 300 meter in het uur omhoog kunt. Ik weet uit ervaring dat dit zo is en ben benieuwd hoe mijn conditie ervoor staat. Ik sta vaak even stil om om te kijken want het uitzicht over de Yksenvallei is schitterend.

Gestaag gaat het tempo omhoog. Ik puf en steun wat af want om eerlijk te zijn, ik doe wel dit soort vakanties maar ik vindt het ook allemaal best wel zwaar. En dat is toch iets wat zich als een wurm in mijn brein nestelt. Ik vraag het me keer op keer weer af wat mij de bergen in drijft.

En ik denk dat ik daar niet een eenduidig antwoord op heb. Net als gewoon wandelen en trailrunnen inmiddels is het wel een beetje een extreme vorm van almaar voorwaarts gaan. Zo in de bergen is dat anders dan een zondag wandeling of een trailrun. Daar komt veel sneller een einde aan. Dit is toch 9 dagen alleen in de natuur zijn. En niet terug naar huis hoeven. s’Ochtends niet weten wat de dag gaat brengen en nu zeker op deels onbekend terrein. Ik zal niet ontkennen dat ik de rugzak zwaar vindt ook al sleep ik hem nu weer heel Jotunheimen door.

Het is ook de simpelheid van alles. Er is niet meer dan wat ik draag. En ik ben o zo blij dat mijn lijf dit nog kan. Er zal een moment komen dat ik het anders zal moeten gaan doen. Bv een huttentocht met alleen dagrugzak. Of een reis met onderweg overnachtingen in leuke AirB&B’s.

Maar door vakanties als wat ik nu doe hard ik mezelf ook. Ik weet niet of dat nodig is maar maak het mezelf graag moeilijk. Mensen die me kennen kunnen beamen dat dat niet alleen voor mijn vakanties geldt. Misschien ben ik ook wel een echte doorzetter. Daar heb ik Kamp van Koningsbrugge niet voor nodig. Ik denk dat dit een mens wel vormt in dat je het kunt redden in zware omstandigheden en niet zomaar bij de pakken neer kunt gaan zitten. Dat kan natuurlijk op vele manieren maar dit is de mijne. Ik heb altijd mijn vakanties als referentiekader. Als ik het dan een keer lastig heb tover ik gewoon een moeilijk moment van een van de trails tevoorschijn en dan lukt alles.

Het is dus niet alleen fysiek doorzetten maar ook mentaal. Als ik zo de berg op loop en het zwaar vindt stop ik niet en ga niet terug. Dat zijn geen opties. Ik loop gewoon door in een rustiger tempo, stap voor stap slenter ik de berg op en sta eens wat vaker stil. Dan merk ik dat ik ineens bij het hoogste punt ben aangekomen en wat voelt het dan heerlijk om weer vaart te kunnen maken.

Bovenal zijn het toch ook de schitterende uitzichten, de prachtige natuur en daar gewoon een paar dagen onderdeel van mogen zijn door er te slapen, er wakker te worden en aan het eind van de dag een nieuwe slaapplek te zoeken.

Vandaag ging het tempo op de vlakke stukken niet echt omhoog. De uitzichten waren echt adembenemend. Ik kon in de verte allemaal besneeuwde bergtoppen zien en zelfs 2 grote gletsjers. De contrasten met de herfstkleuren, de bergen en de mooie blauwe lucht zijn prachtig.

Er is ook een passage met een blokkenveld zoals zoveel op deze trail. Het is altijd even zoeken waar de rode T’s zijn. Soms is het echt een zoekplaatje.

Even verder is er een passage langs een hele steile wand waarvan ik al dacht hoe ik erlangs zou komen. Toch blijkt er dan een mini paadje te lopen.

Ook waren er nog meer kadootjes vandaag. Terwijl ik in de verte aan het staren ben hoor ik rechts wat vreemd gekuch en gebrul. Ineens komt er een enorme kudde rendieren het pad oversteken. Ze schrikken van mij want ondanks dat ik stil sta zien ze ws mijn oranje longsleeve als een bedreiging en de kudde slaat op hol. Jammer want ik ben ongevaarlijk en nu is het moment te snel voorbij.

Ik daal verder richting de Vølo rivier waar ik tegenop zie. Het heeft niet geregend dus hij zal ws 20-40 cm diep zijn. Maar wel erg koud. Ik zie aan de overkant Dryllin vannet al liggen en ook de watervallen die naar beneden storten de Vølo in.

Als ik dichterbij kom zie ik een hele delta aan riviertjes en hoop dat ik droog de overkant haal. Na wat heen en weer lopen besluit ik de gok maar te wagen.

Ik trek mijn waadschoenen aan en hang de Hanwags om mijn nek. Handdoek is grijpklaar . De eerste stap valt mee, het water is koud maar ik kan er met een beetje beleid doorheen lopen. Uitkijken voor de soms donkergroene algen op de stenen want daar wil ik niet op uitglijden. Ik doorkruis uiteindelijk meerdere stromen want het is niet bepaald 1 rivier op dit punt en dat komt, zie ik later van een hoger punt, door de rivier vanaf Dryllin Vannet. Die maakt er een hele delta van. Aan de overkant droog ik mijn voeten en warm ze in de zon. De nog warme sokken weer aan en in de nog warme Hanwags. Dit is heel wat anders dan met schoenen en al de rivieren door op de Appalachian Trail. 6 weken in de regen en 6 weken door rivieren en beken en de schoenen waren aldoor nat. Dan voelt dit als een luxe oversteek. Ik hoop dat bij de rest de zomerbruggen er nog overheen liggen. Dit is de enige zonder brug.

De klim omhoog langs de watervallen is mooi en ik keer me nog een paar keer om voor het prachtige overzicht op de rivier delta. In de verte zie ik Bygdin en zelfs Torfinnsdalen en Torfinnsbu.

Eenmaal boven ontvouwt het panorama van Dryllin Vannet. Het uitzicht op de bergen erachter is prachtig.

En ook hier kruist een kudde rendieren mijn pad. Ze blijven er echter op staan en ik sta stil. Eerst om gewoon te kijken en het valt me op dat er een albino mannetje tussen staat. Hij wordt steeds weggejaagd door de anderen. De geweien kan ik horen en ook het geluid wat de mannetjes maken. Ineens ben ik me bewust dat het wilde dieren in de herfst/ paartijd zijn. Uitkijken dus en respect tonen. Ik bedenk nog even wat ik moet doen als er een in de aanval gaat en besluit dan als groot maken met de hiking poles omhoog en brullen niet helpt ik op handen en knieen ga en hoop dat de rugzak bescherming biedt. Echter de kudde loopt zonder problemen verder als ik ook aanstalten maak en later zie ik ze nog met zijn allen gluren vanuit een hoger heuveltje. Alle geweitjes mooi op een rij tegen de blauwe lucht. Helaas waren ze te snel voor een foto.

Het terrein is een grote verzameling rotsblokjes en dit vertraagt het tempo enorm. Dat is niet erg want zo kan ik mooi bepalen waar aan dit prachtige meer ik mijn tent op zal zetten. Deze rotsblokken vallen al af dus ik moet door. Heel in de verte zie ik een soort eilandje met groen erop. Dat wordt mijn doel.

Wanneer ik dichterbij kom zie ik een hutje staan en loop erheen. Helaas is hij op slot en het kleine eilandje niet te voet bereikbaar. Het water is best diep hier. Ik besluit mijn tent vlak achter de hut (er is nu toch niemand) neer te zetten pal aan de oever. Ik weet dat ik heerlijk kan slapen met het geluid van kabbelend water. De wind haalt flink aan en de temperatuur zakt onder nul. Ik sta met de opening richting ondergaande zon en eet lekker vroeg deze keer.

Na het eten lig ik op mijn zij op bed onder de donsquilts van het uitzicht te genieten. 2 uur later wordt ik wakker en is het donker.

Als ik naar buiten stap voor tandjes poetsen en een plas zie ik een prachtige gele maan opkomen. Het is echter zo koud inmiddels dat een foto maken haast niet eens lukt.

Ik duik mijn nestje in en ga vroeg slapen. Morgen weer een korte dag naar Fondsbu dus ik zet de wekker niet.