Om 8 uur stipt gaat de deur van de ontbijt zaal open en kan ik maar niet kiezen van het enorm rijke ontbijtbuffet. Ondanks het forse diner gisteren heb ik alweer honger. Moet ineens denken aan de “hiker-hunger” op de AT. Daar ging je altijd voor een 2nd breakfast en had je ook middenin de nacht honger. Zo gek gaat het nog niet maar een flink bord klontjes pap met suiker en kaneel gaat er vlot in. 2 bekers jus en 4 knakkebrød (van die hele dikke zware donkere) met kaas en kersenjam zijn ook zomaar verslonden. Nog een warm gekookte eitje en fruit als toetje. Nog wat jus voor de vochtbalans en dan kan de tas dicht en jas en schoenen aan. De thermosfles is gevuld met drank naar wens. Je kon hem voor het slapen neerzetten en gevuld ophalen bij het ontbijt. Wat een superservice. In praat nog even met Solbjørg en ga dan ook pad.

Het is vriestemperatuurkoud. Kan nergens een thermometer vinden maar voel het aan mijn neus en vingers. Flink doorstappen dan wordt ik wel warm. Ik heb gisteren mijn Blistex in de tas gevonden. Moest er ook wel zijn maar kon hem steeds niet vinden. Het is bijna onwaarschijnlijk maar ook in een tas van 65 liter kun je iets kwijtraken. Mijn lippen zijn al aardig schraal met deze schrale koude wind de laatste dagen.

Wanneer ik rond de punt van Gjende vatten loop zie ik enorme dreigende luchten boven Valdresflye hangen die al halverwege het meer opstomen. Je kunt zien dat ze de bergen nog niet overkomen maar dat is een kwestie van tijd. Het geeft ieg mooie plaatjes.

Na een lang vlak stuk langs de oever waar de golven met schuimende rollers op de stenen stukslaan buigt de route af richting Veslådalen.

Eerst een stukje klimmen en onderweg nog een fraaie waterval gepaseert. Ik blijf ook omkijken naar de zwarte luchten. Wat een prachtig gezicht. En wat heerlijk dat ze ver weg blijven. Maar de koude harde wind reist vooruit.

Eenmaal boven is er weer een wiebelige hangbrug over een kolkende rivier. Poles goed vast in de lussen en de telefoon aan het bounce koord. Dan is het veilig foto’s maken. Aan de overkant draait de trail naar het noorden. In dit geval is in de verte alles zonverlicht en in de vallei loopt ik richting het mooie weer en het duurt maar even of ik loop er ook middenin. Ik geloof echt dat mijn lijf op zonne-energie loopt want ik loop superlicht. Voel me blij, happy en bevoorrecht.

Aan de rechterkant zie ik een eindje van de trail iets geks. Wie het ziet op de foto mag het me laten weten.

Halverwege, zoek ik een mooie steen met uitzicht en zijg neer op het goudkleurige gras. Het lunch pakketje met 4 boterhammen met ham, kaas, tomaat en komkommer zijn en ware traktatie. Normaal zit ik aan de hartkeks met knijpkaas, buildersbars, cliffbars en meer van die trailsnacks.

Dit is toch een stuk lekkerder zeker met 750 ml warme thee. Maar terwijl ik zit nadert de zwarte wolk en zit ik af en aan in de zon en schaduw. Soms lijkt het of er regen uit valt. Ik besluit dan ook om verder te gaan want ik wil niet nat worden ook al slaap ik weer in een grote bemande hut.

Het dal lijkt eindeloos lang en is ontzettend breed en er ontvouwen zich steeds nieuwe uitzichten. Soms trekken de wolken om de toppen even weg en kan ik de echt hoge bergen zien in de verte.

Ik moet ook vandaag weer wat riviertjes over, soms met een brug en soms stapstenen. Mijn schoenen worden er in elk geval niet nat van.

Wanneer de afdaling langzaam begint vernauwt zich ook het uitzicht want de valei wordt nauwer. De zon beschijnt soms kleine stukjes van de flanken van de bergen aan de overkant. Het is kaleidoscopisch mooi, die veranderende kleuren van groen, grijs, vergrijst groen, soort koperpatina groen, en alle schakeringen tussen geel en dieprood. Ik krijg er niet genoeg van en zou hier wel willen blijven zo mooi. Ik neem me voor om een aantal foto’s te laten printen om op te hangen. Zo kan met één blik terugdenken aan deze tocht.

Ineens komt Gjende Vatten in beeld en blaast me wederom van de voeten. De wind is flink toegenomen maar het is toch niet echt koud meer. Als ik maar niet stil ga staan. De afdaling zet nu echt in en ik kom weer bij de boomgrens. De eerste berkenbomen zijn in beeld. De meeste hebben echter hun blaadjes al laten vallen en ook dat is mooi want geeft een mooi herfst tapijt op het pad. Ik kan de hut nog niet zien en op de kaart zie ik dat ik nog 4 km heb te gaan, met een tempo van 3,5 km/ uur is dat nog wel een poosje lopen. Ik kan me verheugen op een heerlijke maaltijd vanavond en morgen weer een luxe ontbijt.

Het pad loopt nu langs een prachtig riviertje welke met kleine watervalletjes en stroomversnellinkjes zich een pad baant naar Gjende Vatten. Het geluid van water in de bergen is ook steeds anders, soms hoor je het als een klaterend stroompje, soms meer als geruis. Echter als het een grotere rivier is hoor je het van ver als een soort donker gerommel/ alsof er ergens een groot aggregaat aan staat. Iedere keer veranderd dit geluid weer en komt er water in beeld. Veel andere geluiden zijn er niet. Een enkel klein vogeltje die met een hoog alarm tjilpje wegvliegt. Gisteren zag ik een paar witte vogels opvliegen. Ik heb deze vaker gezien. Het zijn Rype, sneeuwhoenen, specifieke vogel van het Noorse hooggebergte en toendra’s. Vogels die nu tijdens het jaagseizoen erg gewild zijn. Ik heb me goed voorbereid en hoef hier tijdens het jaagseizoen geen fluorkleuren aan in Noorwegen. Hier is het de verantwoordelijkheid van de jager om alleen te schieten als ze zeker weten dat je een vogel bent. In de lagere valleien jagen ze ook op herten en elanden. Ik ben in elk geval niet bang dat ik voor een van deze beesten wordt aangezien. Afgelopen dagen wel wat schoten gehoord maar zeker niet meer dan 5 keer in totaal. Dus of de jager was trefzeker of de kogels waren op.

Het pad daalt nu snel en al gauw ben ik op het nivo van het meer en zie ik in de verte wat hutten en de grote DNT hut Gjendebu. Op de achtergrond zie ik de majestueuze rechte wand van Bukkelægret omhoog rijzen. Daar moet ik ergens morgen bij op klauteren. Maar als het weer toch echt omslaat naar regen, mist of gladheid dan kan ik omlopen via een vallei en kom ik ook op de graat.

Eenmaal bij de hut ziet het er erg verlaten uit. Bij de deur zie ik dat de hut al gesloten is en ik naar de onbemande hut moet. Dat is jammer maar ook prima. Ik zie verder geen mensen maar ben ook nog vroeg. Het is nog geen 16:00 uur.

Ik haal water en hout voor de kachel. Claim een bed met uitzicht op het meer. En dan wil ik thee maken. De gasfles is echter leeg en de drukregelaar hangt los. Ik heb dit nog niet eerder gedaan en vind gasflessen maar spannend. Na nog eens de handleiding goed te hebben gelezen gaat het in een keer goed. Water voor koffie staat op.

Dan komt er een familie met 3 tieners aan. Ineens is de hut gevuld met leven en gezelligheid. We kletsen wat over de omgeving. Ze hebben een hut bij Fondsbu en doen dan tochten als dit met een cabin overnachting in een ander dal.

Ik heb wat eten betreft een klein probleem. Omdat ik een bemande hut had verwacht (niet goed gekeken) heb ik één maaltijd als ontbijt gehad. En de laatste is voor morgenavond in de tent.

Gelukkig heeft elke hut een pantry en ik zie een pasta Parmezan waar melk voor nodig is. Helaas is het melkpoeder op dus doe ik er een pakje kip in. Als ik me even omdraai om de wekker te zetten kookt de boel over. Zonder stromend water en gootsteen is dat niet fijn. Schoonmaken met aanwezige rol papier lukt goed en 13 min later is de pasta klaar en smaakt goed. Het is echter een pan vol en na 2 borden hou ik op. De rest is voor het ontbijt morgenvroeg. Is dat ook gelijk geregeld. Zo wordt mijn tas niet lichter maar heb ik wel een goede bodem voor de inspannende klim.

19:30 is het al flink donker buiten en de kachel gaat aan. Gezellig knapperend vuurtje en nog flink wat thee erbij.

Er is hier totaal geen signaal dus appen en bloggen gaat niet lukken. Ik schrijf mijn verhaal offline en mijmer de rest van de tijd wat.

Om 22:00 is het stil in de hut en ligt iedereen in zijn nest. Morgen de een na laatste dag en samen met overmorgen de fysiek meest uitdagende. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan.