Slecht geslapen vannacht. Beetje gespannen voor de Bukkelægret vandaag. Het is nog donker buiten en ik hoor de regen op het dak. Daar heb ik even geen zin in. Om 7:30 sta ik op. Pak mijn rugzak in en warm de pasta op. Beetje met lange tanden eet ik het op. Het wordt een pittige dag dus de calorieën kan ik wel gebruiken. Heb zowiezo het idee dat ik niet voldoende eet. Moet zeggen dat ik wel een beetje uitgegeten ben op het trail eten na 3 wandel vakanties. Misschien moet ik er toch eens wat variatie in brengen. Maar voor nu is het wat het is. Daarom zijn de bemande hutten ook zo fijn. Dan wordt er fantastisch voor je gekookt.

Om 9:00 uur neem ik afscheid van de andere hutbewoners en loop ik langs de gebouwen van de oudste DNT hut. Ik lees wat over de geschiedenis van het gebied en passeer een oud huisje waar Gjendine, de dochter van de grondlegger geboren is, opgroeide als boerendochter in dit gebergte en later beroemd werd met traditionele volksmuziek. Zelf vindt ik het Bådnlat heel mooi.

Het eerste uur loop ik langs de oever van Gjende en zijn er steeds regenbuien. Hard genoeg voor het regenpak.

Maar dan gaat de trail omhoog en is het weer te warm, dus regenpak weer uit. Gelukkig klaart het op en hoe hoger ik kom hoe meer blauwe lucht. De uitzichten zijn spectaculair. Je kunt heel mooi zien dat de riviertjes vanuit de gletsjers hun glacial silt uitspoelen in het meer wat daardoor haar mooie turkooizen kleur krijgt.

De steilheid van de trail krijg ik niet op de foto. Je moet het echter voorstellen als een oude vlizo trap naar zolder. Er zijn 3 stukken bij met kettingen. Ik gok op een meter of 50 in totaal. Ze hangen op de stukken waar de rotswand bijna 30-40 graden steil is. En omdat het nat is soms ook glibberig. Echter de rugzak zit strak en mijn knijpkracht in de handen is groot. Ik vind het spannend maar het is allemaal goed te doen en veel minder spannend dan ik had verwacht.

Ik moet zo’n 500 meter omhoog en doe hier zo’n dikke 1,5 uur over. En dat is een vlotte snelheid. Ik merk wel dat mijn lijf moe aan het worden is. Heb inmiddels ook al 95 km achter de kiezen. Dan mag dat ook. Ik sta vaak even stil om te genieten van het uitzicht. De zon komt steeds vaker achter de wolken vandaan en iedere keer stop ik weer even om om me heen te kijken.

Eenmaal bovenop heb ik na 1,5 dag weer 5G bereik. Ik bel mijn dochter die vandaag 25 is geworden. En ineens gaat het hozen. Ik doe mijn regenpak snel aan maar toch ben ik erg nat geworden. Het is ondanks het zonnetje ook best koud en vanmorgen was het windstil maar inmiddels komen met de buien ook de wind.

Over de betekenis van Bukkelægret is te vinden dat op dit hoogplateau in vroeger tijden de boeren hun vee lieten rusten. Bukk (oudnoors voor bok), lægeret (oudnoors voor rustplaats). Ik las beneden bij Gjendebu dat dit gebied heel vruchtbaar was en in de zomer voor veel boeren de zomerweides waren.

De Memurutunga is het gebied waar de rivier de Muru ( betekent graven) zich een weg graaft in het landschap ( me = tussen de oevers van) naast de uitstekende bergtong (= tunga) Bukkelægret.

Zo bovenlopend geeft deze namen een diepere betekenis aan wat ik zie.

En ik zie niet alleen maar vandaag komt het landschap keihard binnen. Ik ben erdoor omgeven, voel me sterk een onderdeel ervan en zit iedere keer dat de zon zich laat zien weer ergens op een steen. Soms kijk ik over Gjende en verbaas me over de kleurschakeringen die ontstaan door zon en schaduw en door de instromende gletsjer rivieren.

Het is een magisch landschap die met sneeuw mooi zal zijn maar in deze herfst tooi helemaal bijzonder. Het tempo ligt vandaag bijzonder laag en daar was deze tocht ook voor bedoeld. Dichterbij de natuur en mezelf komen.

Ik denk veel na de laatste dagen over wat ik belangrijk vindt voor mezelf. Wat ik nodig heb en waar ik moeite voor wil doen. Ook al kost iets soms fysieke inspanning of durf en lef. Ik heb geleerd dat ik niet snel bang ben en me best alleen kan redden maar dat ik ook een sociaal dier ben en niet zonder mensen kan. Ik zal echter altijd de verstilling van de natuur nodig hebben om weer in balans te komen en te voelen hoe zoiets vanzelfsprekends als onze aarde zo binnen kan komen. Dat heb ik vooral vandaag heel erg sterk beleefd. Een heel diep verlangen naar. Ik hoop ook dat als ik eenmaal thuis ben dit gevoel met mediteren weer op kan roepen.

De graat komt op een spectaculaire manier aan zijn einde en waar ik op het hoogste punt van 1.480 meter prachtig de Memurubreen kan zien en de Besseggen graat duikt de Bukkelægeret ongenadig snel de diepte in en met zicht op de trail van morgen en de Gjendesheim hut in de verte komt er een einde aan deze dag.

Beneden in de delta van de Muru rivier zoek ik een plek op het kampeerterrein want ook hier is de hut al dicht. Er het is geen DNT hut dus ook geen Selbetjente hut maar de tent vandaag. De zon is al achter de bergen verdwenen en de kilte komt snel vanover het water. IJskoud ben ik als eindelijk mijn 3 gangen maaltijd klaar is. Het laatste trail maal met bloemkool soep, paddestoelen risotto en chocolademousse als toetje.

Het is al donker wanneer ik de ritsen van de tent sluit. Mijn website bijwerk en de dag nog eens nabeleef. Dan drink ik mijn laatste whisky op en ga lekker slapen.

Morgen de laatste dag.