En dan is de laatste dag in Noorwegen begonnen. Mijn kamergenoot Gustavo is al richting ontbijt. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het bijna 8 uur is. Dat voelt mijn maag ook en ik raap mijn spullen bij elkaar en fris me op.

Beneden aan de ontbijttafels is het nog rustig. Ik neem plaats tegenover Gustavo. Hij is jarig vandaag. Net als ik 10 dagen geleden, alleen, zonder familie en vrienden in Jotunheimen. Terwijl we ontbijten praten we over fotografie, reizen, alleen de natuur in en de verwondering over al het mooie van moeder aarde. Ik denk dat we elkaar wel begrijpen. Leuk om iemand te ontmoeten die ook zo op pad is. Ik krijg nog een mooie tip voor een fotocamera die makkelijk mee op reis kan en veelzijdig is. Ik fotografeer alleen nog met de iPhone en mis de instelmogelijkheden van een echte camera soms wel.

Ik maak mijn lunchpakketje klaar en vul de thermos met heet water.

We nemen afscheid en wisselen nog reisblog en insta uit. Ik ben benieuwd naar zijn foto’s en hij naar mijn verhalen.

Het is een lange dag rijden naar Larvik en heb nog een taak onderweg. Iets over 10 uur rijd ik richting het zuiden. En dat gaat niet vanzelf. Ik merk dat het landschap me nog niet loslaat, echt nog wel stevig in zijn greep heeft.

Bij iedere parking sta ik stil om me langzaam los te maken. Ik zie op de toppen van Knutshøye een poedersuiker dun laagje sneeuw liggen. In de verte zie ik Leirungsdalen met de gletsjers net zichtbaar. Het is niet zonnig maar toch zijn de kleuren warm en rood in een verder grijze wereld.

En terwijl de zon in de verte een mooie streep geel licht geeft over Valdresflye zet ik mijn playlist op en maak nog wat “road-movies”. Meer voor het “slow-tv” gevoel dat ik straks thuis op de bank nog even terug kan op reis.

Tot aan Oslo is de reis prachtig. Sjodalen, Valdres, Begnadalen en Årdalen zijn vol prachtige herfstkleuren en ik rijd rustig en neem de tijd. Afscheid nemen kost tijd, en die heb ik vandaag.

Vlak voor Oslo wordt het vervelend. De E18 laat een enorme file zien en er is geen alternatieve route. Ik laat het over me heenkomen en probeer van de muziek en de omgeving te genieten. Ik zit al niet meer in de bergen maar in het vlakkere gebied rond Oslo.

Voorbij Oslo rijd ik naar de P4n plek waar ik middenin de nacht heb geslapen op de heenreis. Die ochtend heb ik koffie aan het baaitje gedronken en mijn fijne zitlap laten liggen. Ik heb hem erg gemist want stenen kunnen erg koud zijn in deze tijd. Ik ben erg benieuwd of hij er nog ligt. Ook kan ik in de buurt nog erg goedkoop tanken dus een mooie 2-in1 actie. Ik duik nu vlot met daglicht het gravelpad in en zet de auto stil. Het regent inmiddels flink dus doe een korte check op het strandje. Warempel! Daar ligt mijn matje. Een beetje smoezelig en inmiddel huis van twee rupsen die ik vriendelijk verzoek in het bos een betere plek te zoeken. Ik spoel de mat schoon en stap snel weer in de auto. Mijn maag knort al en ik besluit nu in een stuk door maar Larvik te rijden met een stop bij de McDonalds. Ik doe de bestelling op het grote scherm en kies 3 bakjes sweet-sour saus voor bij de zoete aardappel frietjes, een crispy chicken met hot honey en extra bacon en een grote cola. Als ze dit bij de tafel komen brengen is het een dienblad vol. Ik zeg dat dit niet kan kloppen maar het meisje spreekt geen engels en haalt een collega erbij. Inmiddels heb ik mijn fout ontdekt op de bestelbon. Ik heb wel 3 keer saus geklikt maar blijkbaar ook ergens 3 keer het menu!!! Ik zet een vriendelijke glimlach op, beken mijn fout, ja ik wil wel 3 keer saus maar niet 3 keer een menu. Eindig met de vraag hoe we dit op kunnen lossen want ik ben alleen en kan dit natuurlijk niet allemaal opeten.

Ik moet mee met het volle dienblad naar de baas, die vriendelijk de twee menu’s retour neemt en ik mijn geld terug krijg. Nogmaals mijn oprechte excuses aangeboden.

Zo zie ik maar dat de scherpte eraf is na zo’n lange dag rijden, heb de bestelling gewoon niet goed gecontroleerd en herkende de te grote betaling ook niet omdat ik met de Kronen net niet alert genoeg was.

Ik smikkel mijn maaltje op en ben blij dat het maar 1 menu is.

20 minuten later sla ik af om via een vreselijk schimmig paadje de diepe duisternis naast de snelweg in te duiken. Ik zie er wanneer de koplampen dimmen geen hand voor ogen en heb het gevoel dat de auto scheef staat. Ik besluit het zo te laten en maak me klaar voor de nacht.

Nog even gezellig appen met mijn Suby vriendje Hans en met een mooie playlist op de achtergrond. verdwijn ik in mijn muziek herinneringen en kan de slaap niet goed vatten. Na middernacht vallen de oogjes toe.